W celu uzyskania informacji o systemie ochrony zdrowia w wybranym państwie, wybierz jego nazwę z menu po lewej stronie lub kliknij na mapie.

Państwa w których obowiązują przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego można podzielić na dwie kategorie: państwa UE oraz państwa EFTA.
Od 1 maja 2004 r. Polska jest państwem członkowskim Unii Europejskiej i stosuje przepisy dotyczące koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Każde państwo członkowskie posiada własny powszechny system opieki zdrowotnej, dlatego wprowadzone zostały wspólne przepisy koordynujące zasady udzielania świadczeń zdrowotnych osobom uprawnionym na podstawie ustawodawstw państw członkowskich. Zasady te określają przede wszystkim: rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) 883/2004  z dnia 29 kwietnia 2004 r. oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady  (WE) 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. Przepisy te obowiązują  w 27 państwach członkowskich Unii Europejskiej - Austria, Belgia, Bułgaria, Cypr, Czechy, Dania, Estonia, Finlandia, Francja, Grecja, Hiszpania, Holandia, Irlandia Litwa, Luksemburg, Łotwa, Malta, Niemcy, Polska, Portugalia, Rumunia, Słowacja, Słowenia, Szwecja, Węgry, Wielka Brytania, Włochy.

Uwaga! Przepisy UE obowiązują również na terytoriach francuskich: Gwadelupa, Martynika, Reunion i Gujana Francuska; portugalskich: na Azorach i Maderze, hiszpańskich: Majorce, Minorce, Ibizie i Wyspach Kanaryjskich.

Przepisów unijnych nie stosuje się w przypadku: Danii - na obszarze Grenlandii i Wysp Owczych oraz Wielkiej Brytanii - na Wyspach Normandzkich: Jersey, Guernsey, Alderney, Herm, Sark oraz na Wyspie Man.

W państwach EFTA czyli w Islandii, Lichtensteinie, Norwegii oraz Szwajcarii zasady udzielania świadczeń zdrowotnych określają  przede wszystkim: rozporządzenie Rady (EWG) 1408/71 z 14 czerwca 1971 r., rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (EWG) 574/72 z 21 marca 1972 r. oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) 631/04 z 31 marca 2004 r.

Dzięki przepisom unijnym, prawo do korzystania ze świadczeń zdrowotnych niezbędnych z medycznego punktu widzenia z tytułu posiadania statusu świadczeniobiorcy w Polsce jest realizowane w obrębie całej UE i państwach EFTA.

Dokumentem, na podstawie którego, w trakcie czasowego pobytu w innym państwie członkowskim, można skorzystać ze świadczeń zdrowotnych niezbędnych z medycznego punktu widzenia świadczonych przez lekarzy, przychodnie lub szpitale działające w ramach powszechnego systemu opieki zdrowotnej w danym kraju, jest Europejska Karta Ubezpieczenia Zdrowotnego lub Certyfikat Zastępujący Europejską Kartę Ubezpieczenia Zdrowotnego (dalej w tekście będzie używany skrót EKUZ, również w odniesieniu do Certyfikatu Zastępującego EKUZ).

Zasady przedstawione w tym rozdziale dotyczą wyłącznie korzystania z opieki zdrowotnej podczas pobytów czasowych w innych państwach członkowskich.

• EKUZ należy okazywać bezpośrednio w placówce służby zdrowia.
• Z instytucją łącznikową w danym kraju kontaktuj się tylko wtedy, gdy nie możesz uzyskać informacji w najbliższej instytucji ubezpieczenia zdrowotnego.
• Jeśli w czasie podróży potrzebujesz dializ nerek , tlenoterapii, spec jalnego leczenia astmy, echokardiografii w przypadku przewlekłych chorób autoimmunologicznych oraz chemioterapii musisz przed wyjazdem uzgodnić udzielenie tych świadczeń z placówką służby zdrowia w miejscu planowanego pobytu.
• Opłaty podane poniżej z reguły nie podlegają zwrotowi, chyba że zaznaczono inaczej.
• EKUZ nie zapewnia pokrycia przez NFZ kosztów transportu medycznego do Polski oraz opłat za świadczenia zdrowotne, obowiązujących w większości państw. Aby uniknąć obciążenia tymi kosztami, wskazane jest wykupienie dodatkowego prywatnego ubezpieczenia.