Bezpaństwowiec: osoba, która nie nabyła obywatelstwa żadnego państwa przez urodzenie, a także osoba, która utraciła dotychczasowe obywatelstwo i nie nabyła obywatelstwa żadnego innego państwa. Bezpaństwowiec ma prawo do korzystania ze świadczeń zdrowotnych w krajach członkowskich UE, jeżeli zamieszkuje na terytorium któregokolwiek kraju członkowskiego i objęty jest systemem zabezpieczenia zdrowotnego z tytułu odprowadzanych składek.

Bezrobotny: osoba pobierająca zasiłek dla bezrobotnych w swoim kraju i poszukuje pracy w innych krajach członkowskich UE po wyczerpaniu wszelkich możliwości znalezienia jej w swoim kraju. Prawo do opieki medycznej w państwie poszukiwania pracy przysługuje mu tylko w okresie 3 miesięcy od momentu wyjazdu z państwa, które wypłaca zasiłek. Korzystanie z opieki zdrowotnej przez takiego bezrobotnego uzależnione jest m.in. od spełnienia następujących warunków: bezrobotny musi posiadać prawo do świadczeń zdrowotnych w kraju, w którym otrzymuje zasiłek; przed wyjazdem w celu poszukiwania pracy w innym kraju członkowskim przez co najmniej 4 tygodnie musi być zarejestrowany jako bezrobotny w sowim urzędzie pracy; w ciągu 7 dni od wyjazdu, zobowiązany jest do zarejestrowania się w urzędzie zatrudnienia w kraju, w którym szuka pracy; musi zastosować się do procedur kontrolnych urzędu zatrudnienia kraju, do którego wyjechał w celu znalezienia pracy.
Osobie takiej przysługują świadczenia zdrowotne niezbędne z medycznego punktu widzenia podczas pobytu.

Członek rodziny: każda osoba tak określona lub określona jako członek gospodarstwa domowego przez ustawodawstwo, z którego tytułu udzielane są jej świadczenia, w tym świadczenia zdrowotne. W Polsce członkowie rodziny określeni zostali w ustawie z dnia 23 stycznia 2003 r. o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia. Zgodnie z ustawą przez członka rodziny rozumie się następujące osoby:

• dziecko własne, dziecko małżonka, dziecko przysposobione, wnuka albo dziecko obce, dla którego ustanowiono opiekę, albo dziecko obce w ramach rodziny zastępczej, do ukończenia przez nie 18 lat, a jeżeli kształci się dalej - do ukończenia 26 lat, natomiast jeżeli posiada orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności lub inne traktowane na równi - bez ograniczenia wieku,
• małżonka,
• wstępnych pozostających z ubezpieczonym we wspólnym gospodarstwie domowym.

EFTA (European Free Trade Association): Europejskie Stowarzyszenie Wolnego Handlu, w skład którego wchodzą Islandia, Liechtenstein, Norwegia i Szwajcaria. Islandia, Liechtenstein i Norwegia przystąpiły do Europejskiego Obszaru Gospodarczego. Szwajcaria nie jest członkiem EOG, jednakże na mocy umowy o swobodnym przepływie osób, którą zawarła z państwami Unii Europejskiej, stosuje przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Umowa Szwajcarii z 10 nowymi państwami członkowskimi, w tym z Polską, obowiązuje od 1 kwietnia 2006 roku.

EOG (Europejski Obszar Gospodarczy): strefa wolnego handlu, w skład której wchodzi 25 państw Unii Europejskiej oraz trzy państwa EFTA - Islandia, Liechtenstein i Norwegia. W EOG obowiązują przepisy Unii Europejskiej o swobodnym przepływie osób, w tym o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (rozporządzenia nr 1408/71 i 574/72). Zgodnie z tymi przepisami kraje EOG wydają Europejską Kartę Ubezpieczenia Zdrowotnego i formularze z serii E oraz uznają korzystanie z tych dokumentów swoich terytoriach.

Emeryt, rencista: osoba uprawniona do emerytury lub renty i posiadająca prawo do świadczeń zdrowotnych z tytułu posiadanej emerytury lub z tytułu ustawodawstwa państwa swojego zamieszkania. Ta grupa społeczna objęta jest przepisami Wspólnotowymi, nawet jeśli uzyskała prawo do świadczeń przed wejściem Polski do UE. Osobie takiej przysługuje pełen zakres świadczeń zdrowotnych.
Świadczenia zdrowotne w pełnym zakresie przysługują emerytowi/renciści w kraju zamieszkania, które jest państwem innym niż państwo członkowskie, z którego otrzymuje emeryturę/rentę.
Emerytowi/renciście przebywającemu czasowo na terytorium państwa członkowskiego innego niż państwo właściwe (państwo, gdzie ma swoją siedzibę ubezpieczyciel) lub zamieszkania przysługują świadczenia zdrowotne niezbędne z medycznego punktu widzenia podczas pobytu.

Leczenie planowane: wyjazd na takie leczenie do innego państwa członkowskiego wymaga od zainteresowanego posiadania w jednym z państw członkowskich Wspólnoty ubezpieczenia chorobowego/zdrowotnego uprawniającego go do korzystania ze świadczeń zdrowotnych w tym państwie. Jednocześnie musi on uzyskać zgodę właściwej instytucji państwa, w której ma prawo do korzystania ze świadczeń zdrowotnych, na wyjazd do innego państwa członkowskiego w celu podjęcia tam leczenia. W Polsce zgodę na leczenie za granicą w przypadku procedur medycznych w naszym kraju nie wykonywanych, wydaje minister zdrowia. W przypadku procedur w Polsce wykonywanych, zgodę na leczenie za granicą wydaje ubezpieczonemu prezes Narodowego Funduszu Zdrowia.

Osoba tymczasowo przebywająca w innym państwie członkowskim: obywatel każdego państwa członkowskiego przebywający czasowo na terytorium państwa członkowskiego innego niż kraj, w którym jest objęty ubezpieczeniem zdrowotnym, zarówno w celach prywatnych, jak i służbowych.

Pracownik najemny, osoba pracująca na własny rachunek: osoba, która z tytułu zatrudnienia, podlega ubezpieczeniu w ramach obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego lub w ramach ubezpieczenia dobrowolnego o charakterze ciągłym, poprzez odprowadzane na to ubezpieczenie składki.
Osobie takiej przysługuje pełen zakres świadczeń zdrowotnych, zarówno w kraju zatrudnienia, jak i kraju zamieszkania.
W czasie pobytu na terytorium innego państwa członkowskiego niż zamieszkania i zatrudnienia, osobie takiej przysługują świadczenia zdrowotne niezbędne z medycznego punktu widzenia podczas pobytu.

Pracownik przygraniczny: osoba pracująca na własny rachunek lub zatrudniona w państwie członkowskim innym niż państwo zamieszkania i do którego wraca każdego dnia lub co najmniej raz w tygodniu. Pracownik przygraniczny jest objęty ubezpieczeniem zdrowotnym w kraju, w którym pracuje.
Osobie takiej przysługuje pełen zakres świadczeń zdrowotnych, zarówno w kraju zatrudnienia, jak i kraju zamieszkania.

UWAGA! Jeżeli pracownik przygraniczny został oddelegowany przez swojego pracodawcę, u którego jest zwykle zatrudniony, lub który świadczy usługi na terytorium tego samego lub innego państwa członkowskiego, zachowuje swój status pracownika przygranicznego przez okres 4 miesięcy, nawet jeżeli w tym czasie nie powraca codziennie lub raz w tygodniu do państwa zamieszkania.

Pracownik sezonowy: osoba zatrudniona do świadczenia pracy sezonowej (praca sezonowa - praca uzależniona od następowania po sobie pór roku i powtarza się automatycznie każdego roku) w kraju członkowskim innym niż kraj zamieszkania (maks. 8 miesięcy). Pracownik taki jest objęty ubezpieczeniem zdrowotnym w kraju, w którym jest zatrudniony w czasie wykonywania pracy sezonowej.
Osobie takiej przysługuje pełen zakres świadczeń zdrowotnych, zarówno w kraju zatrudnienia, jak i w kraju zamieszkania.

UWAGA! Pracownikiem sezonowym nie jest osoba podejmująca pracę sezonową na własny rachunek.

Pracownik wysłany (delegowany): osoba zatrudniona w  jednym z krajów członkowskich UE i tam objęta systemem ubezpieczenia zdrowotnego, która tymczasowo została wysłana do pracy, przez swojego pracodawcę, do innego kraju członkowskiego. Maksymalny okres oddelegowania wynosi 12 miesięcy, ale w wyjątkowych przypadkach może być przedłużony do 24 miesięcy.
Osobie takiej przysługuje przysługują świadczenia zdrowotne niezbędne z medycznego punktu widzenia podczas pobytu.

Student: osoba, która odbywa studia lub szkolenie zawodowe, prowadzące do uzyskania kwalifikacji urzędowo uznawanych przez władze państwa członkowskiego i która jest ubezpieczona w ramach powszechnego systemu zabezpieczenia społecznego lub specjalnego systemu zabezpieczenia społecznego, stosowanego w odniesieniu do studentów. Studentowi oraz członkom jego rodziny, przysługują świadczenia zdrowotne niezbędne z medycznego punktu widzenia podczas pobytu.

Świadczenia zdrowotne w pełnym zakresie: obejmują badania profilaktyczne, szczepienia ochronne, porady lekarskie, badania diagnostyczne, opiekę stomatologiczna i protetyczną, leczenie ambulatoryjne i szpitalne, świadczenia rehabilitacyjne oraz dostęp do leków, środków farmaceutycznych i innych wyrobów medycznych

Świadczenia zdrowotne niezbędne z medycznego punktu widzenia podczas pobytu: wszelkie świadczenia, które stały się niezbędne w trakcie pobytu na terytorium innego państwa członkowskiego. Lekarz udzielający świadczenia każdorazowo ocenia, czy należy ono do tego zakresu, uwzględniając charakter świadczenia i przewidywany czas trwania pobytu. Celem świadczeń niezbędnych z medycznego punktu widzenia podczas pobytu powinno być umożliwienie osobie uprawnionej dalszego pobytu w danym państwie członkowskim, tak, aby nie była zmuszona do nieplanowanego powrotu do państwa zamieszkania w celu kontynuacji leczenia.

Turysta: osoba przebywająca w celach rekreacyjnych i  wypoczynkowych czasowo na terytorium innego państwa członkowskiego i podlegająca systemowi ubezpieczenia zdrowotnego w jednym z krajów członkowski UE.
Osobie takiej przysługują świadczenia zdrowotne niezbędne z medycznego punktu widzenia podczas pobytu.

Uchodźca: osoba, która wskutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem z powodu swojej rasy, religii, narodowości, przynależności do  określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań religijnych, przebywa poza granicami państwa, którego jest obywatelem i nie może lub nie chce z powodu tych obaw korzystać z ochrony tego państwa. Za uchodźcę uznawana jest też osoba, która nie ma żadnego obywatelstwa i znajdując się, wskutek podobnych zdarzeń, poza państwem swojego dawnego stałego miejsca zamieszkania nie może lub nie chce z powodu tych obaw powrócić do tego państwa. Uchodźca ma prawo do korzystania ze świadczeń zdrowotnych w krajach członkowskich UE, jeżeli zamieszkuje na terytorium któregokolwiek kraju członkowskiego i jest objęty systemem zabezpieczenia zdrowotnego z tytułu odprowadzanych składek.

Uprawniony do korzystania z opieki zdrowotnej na terytorium państw członkowskich Wspólnoty: osoba spełniająca dwa warunki jednocześnie:

1. posiada ubezpieczenie zdrowotne w powszechnym systemie ubezpieczeniowym któregokolwiek z państw członkowskich UE
2. korzysta z prawa do swobodnego przemieszczania się po terytorium tych państw

Uprawnionemu z któregokolwiek z państw członkowskich Wspólnoty przysługuje, w innym państwie członkowskim, taki sam zakres świadczeń zdrowotnych jak ubezpieczonemu w tym innym kraju UE

Uprawniony będzie traktowany tak samo jak ubezpieczony danego państwa członkowskiego w dostępie do świadczeń zdrowotnych i okresie oczekiwania na określone świadczenia

Jeżeli określone usługi medyczne przysługują ubezpieczonemu nieodpłatnie, to nieodpłatnie będą także przysługiwać uprawnionemu obywatelowi innego państwa członkowskiego

Jeżeli przewidziane są częściowe opłaty lub tzw. wkład własny dla "swoich" ubezpieczonych, to opłaty te lub wkład własny będzie zobowiązany uiścić z własnych środków także uprawniony obywatel innego państwa członkowskiego Wspólnoty

żródło - "Opieka zdrowotna po wejściu Polski do Unii Europejskiej":
Anna Krowicka, Elżbieta Pitera-Czyżowska,
CeDeWu, Warszawa 2004.

Najważniejsze pojęcia związane z koordynacją systemów zabezpieczenia społecznego w odniesieniu do państw członkowskich UE

Bezpaństwowiec: osoba, która nie nabyła obywatelstwa żadnego państwa przez urodzenie, a także osoba, która utraciła dotychczasowe obywatelstwo i nie nabyła obywatelstwa żadnego innego państwa. Bezpaństwowiec ma prawo do korzystania ze świadczeń zdrowotnych w krajach członkowskich UE, jeżeli zamieszkuje na terytorium któregokolwiek kraju członkowskiego i objęty jest systemem zabezpieczenia zdrowotnego z tytułu odprowadzanych składek.

Bezrobotny: osoba pobierająca zasiłek dla bezrobotnych w swoim kraju i poszukuje pracy w innych krajach członkowskich UE po wyczerpaniu wszelkich możliwości znalezienia jej w swoim kraju. Prawo do opieki medycznej w państwie poszukiwania pracy przysługuje mu tylko w okresie 3 miesięcy od momentu wyjazdu z państwa, które wypłaca zasiłek. Korzystanie z opieki zdrowotnej przez takiego bezrobotnego uzależnione jest m.in. od spełnienia następujących warunków: bezrobotny musi posiadać prawo do świadczeń zdrowotnych w kraju, w którym otrzymuje zasiłek; przed wyjazdem w celu poszukiwania pracy w innym kraju członkowskim przez co najmniej 4 tygodnie musi być zarejestrowany jako bezrobotny w sowim urzędzie pracy; w ciągu 7 dni od wyjazdu, zobowiązany jest do zarejestrowania się w urzędzie zatrudnienia w kraju, w którym szuka pracy; musi zastosować się do procedur kontrolnych urzędu zatrudnienia kraju, do którego wyjechał w celu znalezienia pracy.
Osobie takiej przysługują świadczenia zdrowotne niezbędne z medycznego punktu widzenia podczas pobytu.

Członek rodziny: każda osoba tak określona lub określona jako członek gospodarstwa domowego przez ustawodawstwo, z którego tytułu udzielane są jej świadczenia, w tym świadczenia zdrowotne. W Polsce członkowie rodziny określeni zostali w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r.  o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Zgodnie z ustawą przez członka rodziny rozumie się następujące osoby:

• dziecko własne, dziecko małżonka, dziecko przysposobione, wnuka albo dziecko obce, dla którego ustanowiono opiekę, albo dziecko obce w ramach rodziny zastępczej, do ukończenia przez nie 18 lat, a jeżeli kształci się dalej - do ukończenia 26 lat, natomiast jeżeli posiada orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności lub inne traktowane na równi - bez ograniczenia wieku,
• małżonka,
• wstępnych pozostających z ubezpieczonym we wspólnym gospodarstwie domowym.

EFTA (European Free Trade Association): Europejskie Stowarzyszenie Wolnego Handlu, w skład którego wchodzą Islandia, Liechtenstein, Norwegia i Szwajcaria. Islandia, Liechtenstein i Norwegia przystąpiły do Europejskiego Obszaru Gospodarczego. Szwajcaria nie jest członkiem EOG, jednakże na mocy umowy o swobodnym przepływie osób, którą zawarła z państwami Unii Europejskiej, stosuje przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Umowa Szwajcarii z 10 nowymi państwami członkowskimi, w tym z Polską, obowiązuje od 1 kwietnia 2006 roku.

EOG (Europejski Obszar Gospodarczy): strefa wolnego handlu, w skład której wchodzi 27 państw Unii Europejskiej oraz trzy państwa EFTA - Islandia, Liechtenstein i Norwegia. W EOG obowiązują przepisy Unii Europejskiej o swobodnym przepływie osób, w tym o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (rozporządzenia nr 1408/71 i 574/72). Zgodnie z tymi przepisami kraje UE wydają Europejską Kartę Ubezpieczenia Zdrowotnego i dokumenty przenośne, a kraje EFTA formularze z serii E oraz uznają korzystanie z tych dokumentów swoich terytoriach.

Emeryt, rencista: osoba uprawniona do emerytury lub renty i posiadająca prawo do świadczeń zdrowotnych z tytułu posiadanej emerytury lub z tytułu ustawodawstwa państwa swojego zamieszkania. Ta grupa społeczna objęta jest przepisami Wspólnotowymi, nawet jeśli uzyskała prawo do świadczeń przed wejściem Polski do UE. Osobie takiej przysługuje pełen zakres świadczeń zdrowotnych.
Świadczenia zdrowotne w pełnym zakresie przysługują emerytowi/renciści w kraju zamieszkania, które jest państwem innym niż państwo członkowskie, z którego otrzymuje emeryturę/rentę.
Emerytowi/renciście przebywającemu czasowo na terytorium państwa członkowskiego innego niż państwo właściwe (państwo, gdzie ma swoją siedzibę ubezpieczyciel) lub zamieszkania przysługują świadczenia zdrowotne niezbędne z medycznego punktu widzenia podczas pobytu.

Leczenie planowane: wyjazd na takie leczenie do innego państwa członkowskiego wymaga od zainteresowanego posiadania w jednym z państw członkowskich Wspólnoty ubezpieczenia chorobowego/zdrowotnego uprawniającego go do korzystania ze świadczeń zdrowotnych w tym państwie. Jednocześnie musi on uzyskać zgodę właściwej instytucji państwa, w której ma prawo do korzystania ze świadczeń zdrowotnych, na wyjazd do innego państwa członkowskiego w celu podjęcia tam leczenia. W Polsce zgodę na leczenie za granicą w przypadku procedur medycznych w naszym kraju nie wykonywanych, wydaje minister zdrowia. W przypadku procedur w Polsce wykonywanych, zgodę na leczenie za granicą wydaje ubezpieczonemu prezes Narodowego Funduszu Zdrowia.

Osoba tymczasowo przebywająca w innym państwie członkowskim: obywatel każdego państwa członkowskiego przebywający czasowo na terytorium państwa członkowskiego innego niż kraj, w którym jest objęty ubezpieczeniem zdrowotnym, zarówno w celach prywatnych, jak i służbowych.

Pracownik najemny, osoba pracująca na własny rachunek: osoba, która z tytułu zatrudnienia, podlega ubezpieczeniu w ramach obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego lub w ramach ubezpieczenia dobrowolnego o charakterze ciągłym, poprzez odprowadzane na to ubezpieczenie składki.
Osobie takiej przysługuje pełen zakres świadczeń zdrowotnych, zarówno w kraju zatrudnienia, jak i kraju zamieszkania.
W czasie pobytu na terytorium innego państwa członkowskiego niż zamieszkania i zatrudnienia, osobie takiej przysługują świadczenia zdrowotne niezbędne z medycznego punktu widzenia podczas pobytu.

Pracownik przygraniczny: osoba pracująca na własny rachunek lub zatrudniona w państwie członkowskim innym niż państwo zamieszkania i do którego wraca każdego dnia lub co najmniej raz w tygodniu. Pracownik przygraniczny jest objęty ubezpieczeniem zdrowotnym w kraju, w którym pracuje.
Osobie takiej przysługuje pełen zakres świadczeń zdrowotnych, zarówno w kraju zatrudnienia, jak i kraju zamieszkania.

UWAGA! Jeżeli pracownik przygraniczny został oddelegowany przez swojego pracodawcę, u którego jest zwykle zatrudniony, lub który świadczy usługi na terytorium tego samego lub innego państwa członkowskiego, zachowuje swój status pracownika przygranicznego przez okres 4 miesięcy, nawet jeżeli w tym czasie nie powraca codziennie lub raz w tygodniu do państwa zamieszkania.

Pracownik sezonowy - przepisy nowych rozporządzeń nie przewidują pojęcia pracownika sezonowego znanego na gruncie regulacji rozporządzeń 1408/71 oraz 574/72 - aktualnie występują tylko pojęcia pracowników delegowanych i osób samo delegujących.

Pracownik wysłany (delegowany): osoba zatrudniona w jednym z krajów członkowskich UE i tam objęta systemem ubezpieczenia zdrowotnego, która tymczasowo została wysłana do pracy, przez swojego pracodawcę, do innego kraju członkowskiego. Maksymalny okres oddelegowania wynosi 24 miesiące.
Osobie takiej przysługuje przysługują świadczenia zdrowotne niezbędne z medycznego punktu widzenia podczas pobytu.

Student - przepisy nowych rozporządzeń nie definiują pojęcia studenta - tytułem uprawniającym do świadczeń może być wykonywanie pracy najemnej / prowadzenie działalności, posiadanie tytułu emeryta / rencisty lub też zgłoszenie do ubezpieczenia jako członek rodziny.

Świadczenia zdrowotne w pełnym zakresie: obejmują badania profilaktyczne, szczepienia ochronne, porady lekarskie, badania diagnostyczne, opiekę stomatologiczna i protetyczną, leczenie ambulatoryjne i szpitalne, świadczenia rehabilitacyjne oraz dostęp do leków, środków farmaceutycznych i innych wyrobów medycznych

Świadczenia zdrowotne niezbędne z medycznego punktu widzenia podczas pobytu: wszelkie świadczenia, które stały się niezbędne w trakcie pobytu na terytorium innego państwa członkowskiego. Lekarz udzielający świadczenia każdorazowo ocenia, czy należy ono do tego zakresu, uwzględniając charakter świadczenia i przewidywany czas trwania pobytu. Celem świadczeń niezbędnych z medycznego punktu widzenia podczas pobytu powinno być umożliwienie osobie uprawnionej dalszego pobytu w danym państwie członkowskim, tak, aby nie była zmuszona do nieplanowanego powrotu do państwa zamieszkania w celu kontynuacji leczenia.

Turysta: osoba przebywająca w celach rekreacyjnych i wypoczynkowych czasowo na terytorium innego państwa członkowskiego i podlegająca systemowi ubezpieczenia zdrowotnego w jednym z krajów członkowski UE.
Osobie takiej przysługują świadczenia zdrowotne niezbędne z medycznego punktu widzenia podczas pobytu.

Uchodźca: osoba, która wskutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem z powodu swojej rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań religijnych, przebywa poza granicami państwa, którego jest obywatelem i nie może lub nie chce z powodu tych obaw korzystać z ochrony tego państwa. Za uchodźcę uznawana jest też osoba, która nie ma żadnego obywatelstwa i znajdując się, wskutek podobnych zdarzeń, poza państwem swojego dawnego stałego miejsca zamieszkania nie może lub nie chce z powodu tych obaw powrócić do tego państwa. Uchodźca ma prawo do korzystania ze świadczeń zdrowotnych w krajach członkowskich UE, jeżeli zamieszkuje na terytorium któregokolwiek kraju członkowskiego i jest objęty systemem zabezpieczenia zdrowotnego z tytułu odprowadzanych składek.

Uprawniony do korzystania z opieki zdrowotnej na terytorium państw członkowskich UE: osoba spełniająca dwa warunki jednocześnie:

• posiada ubezpieczenie zdrowotne w powszechnym systemie ubezpieczeniowym któregokolwiek z państw członkowskich UE
• korzysta z prawa do swobodnego przemieszczania się po terytorium tych państw

Uprawnionemu z któregokolwiek z państw członkowskich UE przysługuje, w innym państwie członkowskim, taki sam zakres świadczeń zdrowotnych jak ubezpieczonemu w tym innym kraju UE

Uprawniony będzie traktowany tak samo jak ubezpieczony danego państwa członkowskiego w dostępie do świadczeń zdrowotnych i okresie oczekiwania na określone świadczenia

Jeżeli określone usługi medyczne przysługują ubezpieczonemu nieodpłatnie, to nieodpłatnie będą także przysługiwać uprawnionemu obywatelowi innego państwa członkowskiego

Jeżeli przewidziane są częściowe opłaty lub tzw. wkład własny dla "swoich" ubezpieczonych, to opłaty te lub wkład własny będzie zobowiązany uiścić z własnych środków także uprawniony obywatel innego państwa członkowskiego UE.

Artykuł przeczytany 76221 razy.